Ted & Felix

Kijk bijvoorbeeld op overzicht selecties op nu.nl.

Voor Pinot en zijn feestvierende ploegmaats is het nog een heel eind naar Parijs. Een groot stuk in de ploegwagens, maar toch.
Ik verklaar me solidair. Niet van harte. En niet vanuit een vergelijkbare feestelijke positie.

Toen ik aan deze week begon, was de focus nog geheel op de Alpen. Het werd een Alptraum. Ik heb kennis mogen maken met zo’n beetje het complete veiligheidsapparaat der Franse natie. Hoe is het toch mogelijk?

Nog maar anderhalf uur geleden werd ik buiten de poort gezet van de Marine-inlichtingendienst in Marseille. Niet bepaald op mijn geplande route. En nu zit ik te wachten op een bus. Een bus die me hopelijk op weg helpt richting Champs Elysées. Ik heb gelukkig mijn Vip-kaart nog.

De afgelopen dagen werd me stukje bij beetje duidelijk dat mijn hechtenis was geïnspireerd door de inzamelactie van ongeldige Griekse eurobiljetten. Eén van de oudjes was een oom van Dominique Strauss-Kahn. “Die heeft verstand van geld en laat zich niet naaien”, werd me voorgehouden. Het eerste kan ik beamen, het tweede is op zijn minst discutabel. Vanwege mijn afhankelijke situatie verbeet ik de snedige opmerking die in me opkwam en hield het bij mijn zwijgrecht. Over dat zwijgrecht hadden ze zo hun eigen opvattingen. Het werd nogal selectief toegepast. Zeker, bij het waterboarden mocht ik onder water mijn mond houden. Op de andere momenten van dit ritueel werd me echter aangeraden vooral geluid te maken. En die ene superboer die over mijn lippen kwam, werd weer als een belediging opgevat. Het is allerminst mijn gewoonte boerend en ruftend door het leven te gaan, maar met zoveel onderwater-tijd verlies je het beheer over bepaalde spieren. Dus, excuses, ik kon niet anders.

Mijn ondervragers raakten een beetje door hun beschikbare tijd en begonnen een verhaal over een legioen dat naarstig op zoek was naar vrijwilligers voor schietoefeningen. Ik bleef zwijgen. Voor hen kennelijk het bewijs dat ze fout zaten. Opgave in het zicht van de finish. Ten onrechte want ik had mijn verzet al opgegeven. Enkel omdat ik zocht naar de juiste woorden, viel er een zekere stilte. Dat kwam door hun accent. Ik had niet helder begrepen of het Légion d’Honneur dan wel Légion Étrangère op me wachtte. Ik heb maar niet doorgevraagd.

“Nogal teleurstellend en niet bijster geloofwaardig”, hoor ik u brommen. Ik kan het me voorstellen. Ik zou het zelf niet geloven als ik het niet had meegemaakt. Dat dit soort lotgevallen mij aankleeft, gewoon bizar!
Maar het moment kan niet ver zijn dat ik kan doen waarvoor ik kwam: verslag doen van de Tour.

Oeioei, beste lezers. De hele Pyreneeën overgetrokken en geen woord van me laten horen. Reken het mij niet aan, vraag ik u deemoedig. Het waren de omstandigheden, niet mijn keuzes.

De lift die ik vorige week kreeg was geen onverdeeld succes. De pindakaas was van beduidend betere kwaliteit dan de auto. Nog geen 90 kilometer onderweg of het voertuig gaf de geest, rochelend en rokend als de spreekwoordelijke opa die zowaar tot 96 kwam. En ik moest nog zo ver!
Natuurlijk heb ik al mijn technische kennis in de strijd gegooid om het vehikel tot werklust te bewegen. Maar het demonteren van bougies, contactpuntjes, nokkenassen, distributieriem, dynamo, carburatie en nog veel meer bracht geen oplossing. Zelfs het weer monteren van al die onderdelen mocht niet helpen. De inmiddels opgetrommelde garagist riep hulpeloos dat hij zo’n model motor nog nooit had gezien. Afslepen was de enige optie.

Ikzelf bleef achter op de “Aire de plein panique” en riante naam voor een onbeduidende rustplek zonder faciliteiten langs de Autoroute. Pas ’s avonds laat stopte er een colonne motorrijders. Een enkeling uit de groep werd met een paar corrigerende tikken de berm in gewerkt. Eerst daarna bemerkten ze mijn aanwezigheid. Als een zwerm bijen kwamen ze mijn kant op. Ik nam in gedachten mijn testament door maar kwam tot de geruststellende gedachte dat het erfdeel slechts van literaire aard kon zijn. En dat is via de kolommen van de Tourgazet en Ted’s website al tot u gekomen. Ik voelde mij klaar voor mijn laatste voetnoot.

Meevaller! De groep keek streng maar was me gunstig gezind. Ik kreeg het jack van een van de gestraften en de sleutel van zijn motor. Daar gingen we, op weg naar de nacht. Achterop de jacks van degenen die voor mij uitreden prijkte het embleem van de club: Badr Harry Motorcyle Club.

In het ochtendgloren stopten we bij een benzinestation. Alle fietsen werden volgetankt. Betalen gebeurt daar kennelijk zeer geavanceerd, want er kwam geen euro of creditcard aan te pas. Moet ik nog eens uitzoeken, hoe dat werkt.
De leider van de groep, ene Harry, nam me apart. Ik kon wat terugdoen voor de verkregen hulp.
Zeker, graag en met alle plezier! Zeg me wat er moet gebeuren. Het werd een simpele klus. Ik moest bij rusthuizen voor senioren langsgaan en elke bewoner inlichten dat Griekse euro’s ongeldig zijn geworden en moeten worden ingeleverd. De biljetten zijn herkenbaar aan de tekst ΕΥΡΩ. Als de Tour voorbij is, kom ik ook graag bij u langs om ze in te nemen. Bespaart u de gang naar de bank.

Het kostte me aardig wat tijd om de hele lijst af te werken. Op een paar weerbarstige senioren na, kon ik in alle vriendelijkheid de waardeloze biljetten in ontvangst nemen. Harry was tevreden en zou met zijn clubleden nog een kringgesprek houden met de onwilligen. Voor ons was het moment van afscheid gekomen. De motor mocht ik meenemen, tot de rand volgetankt. Ik verwacht morgen weer bij het peloton aan te sluiten. Verheug u op een week spetterende reportages van mijn hand. A bientôt!

Potverdorie. Het valt niet mee. De coureurs is de welverdiende rustdag volop gegund. Maar voor een onfortuinlijke reporter valt het niet mee. Afgelopen dinsdag deed ik verslag van de dramatische etappe naar Huy. Daarna heeft u me niet meer gehoord of gezien. Niet dat ik niet wilde, oh nee, maar op een of andere manier liepen mijn nobele pogingen rechtstreeks de soep in. En niet zo’n beetje soep. Nee, een manhaftige portie Italiaanse minestrone met maffiacelli.

Wat nu weer, hoor ik u verzuchten. Ach het begon zo onschuldig. Nadat ik mijn verslag op de site had gezet, kreeg ik een telefoontje van Ted. Of ik een pakketje wilde oppikken en over de Franse grens bij een bevriende relatie van Felix afgeven. En als je baas dat vraagt, zeg je geen nee. Het was nog een hele lading. Met volle rugzak ging ik op pad. Laat in de avond, in Cambrai, ja de finish was me weer eens te vlug af, liep ik Paolini tegen het lijf. Hij liep ongemakkelijk en had duidelijk last van zijn voeten. Ik dook mijn rugzak in voor de voetenbalsem, maar vond het niet. Wel knapte door het gemier een zakje van mijn lading open en ik herkende het duidelijk als talkpoeder. Dan dat maar, dacht ik en wreef Paolini’s voeten er krachtig mee in. Zo krachtig dat het spul in het rond stoof en zelfs onze neuzen wit kleurden. Het werd nog een vrolijk avond.

De dag erop, voor de kijkers: woensdag, was ik ruim op tijd in Amiens. In de VIP-zone werd ik aangesproken door een figuur met zonnebril en lange regenjas. Waarom ik mijn pakketje niet in Cambrai had afgegeven, wilde hij weten. Drommels, totaal vergeten! Van uitleg wilde hij niet weten, dat moest maar elders. En elders had kennelijk haast, want ik werd meegesleurd en in een wachtende limousine geknikkerd.

Gelukkig droeg ik mijn rugzak bij me en op de plaats van bestemming aangekomen, stelde ik de inhoud terstond ter beschikking van mijn gastheer. Die was tevreden. Weliswaar ontbrak er een zakje, maar hij wilde niet pietluttig doen. “U mag een paar schoenen uitzoeken”, sprak hij met een vileine glimlach. Ik begon lont te ruiken toen een assistent een betonmolen in gang zette.
Juist op het moment dat het geteisem mij het schoeisel wilde aanmeten knalde de deur open en rekende een tiental rechercheurs de aanwezige Sicilianen in. “U heeft geluk gehad”, zei de pelotonscommandeur. Tja, zo kun je ook zien.
Ik vroeg hem een lift terug naar Amiens. Dat zat er helaas niet in. Hij moest nog een stel Grieken redden en dat zou heel wat meer hoofdbrekens kosten. Dus of ik me maar wilde behelpen. Voor mijn portefeuille werd geen uitzondering gemaakt en zo stond ik zonder ene sou op straat. Lopen en liften dus. Die lift kreeg ik pas afgelopen zaterdag, van een Nederlands gezin op doorreis naar het zuiden. Ik zei dankbaar ja op hun vraag of Pau een passende bestemming was. Uitgeput zakte ik op de achterbank, midden tussen 30 potten pindakaas. “Ben ik gek op”, zei de chauffeur, “Heb je honger?”. Ja dus. Daar zat ik dan, de weg naar Pau en een boterham met pindakaas in het vooruitzicht. Wordt ik weer sterk van.

Beste jongens en meisjes. Uw aller Jacques kon zich gisteren niet melden. Geen tijd. Of, beter gezegd, geen toegang tot de media. In de Citadelle van Huy zat ik de ganse avond in een muf klein kamertje; om opnieuw een uiterst geprikkelde ondervrager te woord te staan. Het lijkt me dienstig uit te leggen hoe dat zo kwam.

Morgenstond, goud in de mond. Zo ontwaakte ik in Antwerpen. Jazeker, ruim op tijd om me aan te sluiten bij de Tourkaravaan. In een bijna euforische stemming golfde ik mee door het Vlaamse land. Allerhande wetenswaardigheden en rake uitspraken van renners noteerde ik onderweg op mijn verslaggevers-notabloc (waarvan ik er 83.712 opkocht toen de Zevenaar Post overstapte op tablets; dus als u nog wat nodig heeft, maken we een leuk prijsje).
Gaandeweg de middag raakte ik wat dorstig. We reden vlak voor het peloton, maar de ravitaillering van verslaggevers had geen prioriteit. Begrijpelijk maar ietwat ongemakkelijk. Een zoektocht in mijn jaszakken leek enige verlichting te bieden. Ik haalde een zuurbal tevoorschijn die me bij het verlaten van Zevenaar door een kermisexploitant was toegestoken. Zo zat ik tevreden sabbelend achterop de Kawasaki van mijn motard, zeilend in de wind, voor een peloton dat inmiddels flink vaart maakte.
Empatisch als ik ben, draaide ik mij naar het peloton om ze aan te moedigen. Ik had een mooie yell in gedachten, maar er kwam geen woord uit mijn mond. Wel een zuurbal.
Het snoepgoed moet aan de voorband van William Bonnet zijn blijven plakken. Anders kan ik het niet verklaren dat deze zo onfortuinlijk ten val kwam en een man of dertig in zijn ellende meetrok. Geen fraai gezicht en ingrijpende gevolgen. Het spijt mij zeer.

In de Tour heb je geen geheimen. Alles ligt op straat, helaas ook renners. In mijn geval betekende het dat bovenin Huy een rechercheur nogal indringend aandrong op een onderhoud over wat inmiddels het zuurbal-accident is gaan heten. Ik moet zeggen, ze zijn grondig daar in België. Scherpe vragen en geen fratsen. Alleen duurde het naar mijn bescheiden mening wel erg lang. En ik had nog steeds dorst.
Ik ben op borgtocht vrijgelaten, maar de aansluiting bij de karavaan ben ik alweer kwijt. Het is niet ver naar Seraing, maar ik moet maar zien dat ik daar geraak. En dan kreeg ik ook nog een onduidelijk telefoontje van het hoofdkantoor. Een tirade van Ted persoonlijk eindigde met iets wat als “ontslag” klonk. Maar zeker weet ik het niet, want op dat moment was de batterij van mijn antieke gsm leeg. Foute zuinigheid van het hoofdkantoor. Ik beschouw mijzelf nog steeds als verslaggever, maar ben er niet helemaal gerust op. Het spookt door mijn hoofd: “Wat als…?”. Natuurlijk, ik heb mijn betrekkingen met Rogier van Boxtel. Solliciteren naar de vacante zetel van NS-directeur is een optie. Per slot van rekening ben ik gekwalificeerd. Als kind deed ik al aan spoorzoeken. Groepsgewijze verplaatsing, tijdrijden, wissels, geldkwesties, internationale betrekkingen, koud weer, warm weer, herfstblaadjes en sneeuw: ik ken ze allemaal van nabij, uit uw favoriete Tourtoto.
Ik ben nog niet uitgerangeerd.

Vrienden van Jacques! Daar ben ik dan. Mijn eerste bijdrage tijdens deze Tour die nu al memorabel mag heten. Een klein excuus mijnerzijds. Ik ben er gisteren niet live bij geweest. De directeur had me strafcorvee toebedacht. Een kleingeestige maatregel voor een vergissing met wat wachtwoorden. Ik ben ervan overtuigd dat u er geen enkele hinder van had. Maar ja, de keuze was “corvee of ww”. En omdat ik weet dat de heren Felix en Ted nimmer ww-premie afdragen, was de keuze slechts beperkt tot de helft van de aangeboden mogelijkheden. Het is niet anders.

Maar vandaag was een andere dag. En wat voor dag. Zelfs het weerbericht blaakte van Tourenthousiasme. Waarom anders gold Code Geel. Overigens heb ik gemengde gevoelens bij de term Code Geel, omdat die wel erg lijkt op Fall Gelb, en dat bracht in 1940 heel andere pelotons naar de lage landen.

Heeft u me gezien in Utrecht? Ik stond vlakbij de burgemeester kort voor dat schattige meisje kordaat de schaar in het lint zette. Ze moest twee keer knippen, wat mogelijk werd veroorzaakt doordat ik mijn microfoonkabel langs het lint had gelegd. Nou ja, dacht ik, dan maar een dagje genoegen nemen met een schrijvende rol. Zo ver zou het niet komen.

Laat me duidelijk zijn. Ik was op tijd en op de goede plek. Ik zag de renners onder de Domtoren passeren. En allemaal waren ze voor het zingen die kerk weer uit. En laat nou bij het zingen enig ongemak ontstaan. Want, u zag het op tv, een paar bochten verderop hield het hele circus halt voor het startlint. Een officieel uitgedost koor hief de Marseillaise aan. Jawel, nipt 200 jaar nadat de Fransoos het land uit was geknikkerd na een akkefietje bij Waterloo. Vol overtuiging klonk het “Aux armes citoyens, Formez vos bataillons” en nog wat bloeddorstige frasen. Voordat ik tot 3 kon tellen, flapte ik er tegen mijn buurman uit “Als dat maar geen terreurdreiging, code geel, is.” Tot dat moment had ik niet gezien dat mijn buurman een oortje droeg.

In de volgende scene kon ik zelfs niet tot 2 tellen. Ik lag al in de houdgreep op de Utrechter kasseien, buiten het zicht van de camera’s. “Terreur” was een van de woorden waar mijn buurman bijzonder op getraind had. Het gevolg was dat ik de coureurs nog net zag vertrekken maar aansluitend een geblindeerde rondrit maakte. Ergens in een bosrijke omgeving werd ik een grauwe betonnen barak ingestuurd. Ook hier bleek alles geblindeerd. Er was slechts één bureaulamp, maar die werd zo fanatiek op mij gericht dat ik nog niet kon zien waar of met wie ik nu was. Er begon een interview dat mij op zijn zachts onhoffelijk voorkwam.

Ach, u zit hier niet op te wachten. En de ergste pijn begint al te zakken. Laten we het erop houden dat ik mijn onschuld overtuigend heb aangetoond. Jammer dat het de hele middag kostte. Dan maar naar Antwerpen. Ik schuw geen enkel middel om daar te geraken. Dat alles om u, mijn geliefd publiek, de details te kunnen melden die elke andere verslaggever ontgaan. Zelfs Karel Kettingkast, en da’s voorwaar geen kleintje.

Het past helemaal bij Utrecht, “dom, dom, dom”. Net als “foutje, bedankt”, dat ooit door aarts-Utrechter Rijk de Gooijer werd ingezet (Reaal, weet u het nog?). Helaas, er is een fout gemaakt, waardoor alle wachtwoorden zijn gereset. Als je nu dus wilt inloggen, krijg je de boodschap dat het wachtwoord niet klopt.
Maar niet getreurd. Gebruik de mogelijkheid “wachtwoord vergeten” om je gezag te herstellen.
Sorry, het is niet mijn fout.

4 en 5 juli 2015. De dagen waarop Utrecht op zijn kop staat als epicentrum van de Tour.

Even een rekensommetje: 4+5=9. Da’s gemakkelijk. Combineren we de beschikbare gegevens, in de juiste volgorde, dan komen we op 15-7-9. En nu, let op, ontvouwt zich een symboliek waarbij de Da Vinci Code verbleekt als de eerste beste Donald Duck. 1579! Heeft u ‘m door?

Ik leg het uit. 1579 staat in de geschiedenisboekjes als het jaar van de Unie van — jawel — Utrecht. Een pact van vooraanstaande heeren om eendrachtig de Spanjool uit de lage landen te verdrijven. “Laet onsch het eerste schot lossen en sendt hen toewaarts de Pyreneeën!”, lees ik in de notulen.

L’histoire se répète, wanneer op 4 juli het startschot valt. De Spanjaard, gespeeld door Alberto Contador, zal zich per rijwiel zuidwaarts spoeden alsof de ‘Ollanders hem op de hielen zitten. Of het hem dezelfde glorie brengt als vorige maand in Italië, zal ik u nog niet onthullen. Natuurlijk weet ik het wel, maar ik zeg het niet. Dat “weten” is niet zo lastig als je de voortekens weet de duiden. Een proeve van mijn bekwaamheid staat hierboven. Maar het is spelbederf om hier een beetje de uitslagen uit de doeken te doen. Het zou u de lust benemen om mee te doen aan de Tourtoto van Felix en Ted. En dat kan niet de bedoeling zijn.

Eén tip geef ik u mee. Let op de renner die om 15:79 uur van het startpodium vetrekt.

Ik leg mijn notitieblokje klaar en ga de Tour van nabij volgen! Voor u, natuurlijk.

Heb er zin in!

Goed, het is niet helemaal mijn verdienste. Maar met trots attendeer ik u, dierbare bezoeker, op de pagina over de prijsuitreiking.

En voor de liefhebbers van het grote Wat-Als-spel, heb ik de scores van coureurs en het aantal uitvallers per speler op een rijtje gezet. Of liever gezegd…laten zetten. Het was me deze keer niet vergund lijfelijk aanwezig te zijn bij de prijsuitreiking. Het heeft in Frankrijk nogal wat voeten in de aarde gehad om mij uit mijn minieme onderkomen te bevrijden. Ik heb er nota bene sinds mijn bericht van 19 juli in vastgezeten. Mijn hulpgeroep werd slechts beantwoord door lallende Fransozen die aan de deur rammelden. Zonder resulaat. Aansluitend hoorde ik een zeer lokaal buitje tegen een van de zijkanten van mijn behuizing kletteren. En “merci” kon er niet af. Nou ja, mijn sanitair was in orde. Voor de laatste maal dit jaar: “Dixi”. En de hartelijke groeten natuurlijk.

Een hele hijs. Gisteren naar Chamrousse, vandaag naar Risoul. Nibali als eerste boven in Chamrousse, de Tourzege in de pocket?

Nou ja, als eerste. Uiteraard was ik er eerder. Een verslaggever moet de wedstrijd immers van boven kunnen bekijken. En bij gebrek aan een eigen helicopter was ik te gast in het VIP-parc bij de Arrivée. Ik had verwacht mijn concullega Karel Kettingkast te ontmoeten. Maar wie ik ook bevroeg, ik werd slechts glazig aangekeken. Eén van de VIPs, in het dagelijks leven psychiater, bood me een spoedbehandeling aan, wat ik beleefd van de hand wees. Kettingkast, zo blijkt uit mijn listig geformuleerde vragen, is in het geheel niet gesignaleerd in het domein der prominenten. En als ik zijn columns er op na sla (moet u ook doen), zie ik opvallend vaak “hotel”, “breedbeeld” en “wifi” of soortgelijke bewoordingen. Ik heb stellig de indruk dat zijn berichten voornamelijk uit de grote duimen komen. Wat natuurlijk een staaltje atletisch typewerk is.

Ikzelf was er dus wel. Maar mijn interview met de heer Nibali moet u tegoed houden. De omstandigheden waren tegen mij. Ik doel dan op de warmte. Of liever, het dringende advies om voldoende te drinken. Een advies waaraan ik gewillig gevolg gaf, zeker toen de garçon van dienst mijn perskaart (platinum edition) zag en terecht concludeerde dat mijn connecties met de heer Prudhomme hors categorie zijn. Helaas dwong het mij, kort voor de finish, tot een bezoek aan zekere faciliteit. Aldaar kreeg ik de deur wel op slot maar lukte het mij na de opluchting niet diezelfde deur te ontgrendelen. Wie niet beter weet, ruikt kwade opzet.

De teleurstelling, warmte en gebruikte consumpties moeten mij in slaap hebben gebracht. Zojuist werd ik wakker van een schommelende beweging. De deur zit nog steeds op slot. Uit gebrom onder mij leid ik af dat mijn behuizing op een vrachtwagen is gehesen. Ik neem aan om naar Risoul te verkassen. Een troostende gedachte, dat ik daar dan weer als eerste aankom.

Ik bezin mij op een ontsnappingsmogelijkheid. Hoe zou Houdini het hebben aangepakt? Of Willem H.? We zullen zien. Tot dan: Dixi!
(Dixi: Latijn voor ‘ik heb gezegd’; tevens een merknaam voor mobiel sanitair)