Ted & Felix

Eerst even de kou uit de lucht halen. Een bezorgde Karel Kettingkast, als nieuwsvolger net zo scherp als zijn pen, signaleerde in zijn blog een mogelijke roof van grote hoeveelheden T€Dcoins. Ik kan u geruststellen. Er is geen enkele T€Dcoin geroofd, beschadigd, verdwenen of anderszins tussen wal en schip geraakt. De vermoedelijke daders hebben het gerucht in omloop gebracht, mogelijk om sporen te verdoezelen. Rechercheurs troffen later vanochtend een achtergelaten automobiel aan, geregistreerd op naam van Ridouan Taxi BV. Vooralsnog worden meerdere scenario’s onderzocht. Of ook het scenario van de komende Oscarwinnaar “Chapelure, a day in Le Tour” daartoe behoort konden mijn advocaten bevestigen noch ontkennen.

Om de gemoederen verder in toom te houden hebben Felix en Ted hun accountants gemaand per omgaande hun onpartijdige bevindingen te publiceren. Met goed gevolg, u heeft het ongetwijfeld al gelezen. “Dat ze omwille van de voortgang een oogje toeknepen kan de transparantie alleen maar versterken”, aldus Felix tijdens zijn druk bezochte persconferentie (gratis bitterballen, werkt altijd). De prijswinnaars in de Tourtoto 2024 hebben de gewonnen T€Dcoins inmiddels op hun rekening ontvangen. “Een nostalgisch stemmende verdeling der pegulanten”, aldus een zichtbaar aangedane Ted. Enigszins pathetisch toevoegend: “Oh zoete herinneringen aan de kantine van het Raadhuisplein!”. Direct daarna is hij afgevoerd voor verdere behandeling.

Hoe gaat het met mij? Dankuwel dat u het vraagt.
De kop van dit bericht (ik heb daar geen invloed op) suggereert dat ik uitbuik onder de Eiffeltoren, bewonderd door wufte Françaises met exquise wijnen en meer…
Neen. Het is Paris, Texas. Een stoffige bedoening onder een blikkerende zon. De lak springt spontaan van de auto’s om verkoeling te zoeken in de eerste de beste airconditioned bar. Ik pas me makkelijk aan, u weet het, dus ik zit ook in zo’n bar. Slechte internetverbinding maar veel en koud bier. Tussen twee glazen door vraag ik me af hoe ik hier nou weer terecht kwam. Al doende wordt de herinnering steeds vager en de rij lege glazen groter. Correlatie staat niet gelijk aan causaliteit. Althans niet per definitie.

Wat door de nevelen van mijn geest dringt is ongeveer dit.
Ik sta in Cannes aan de Rivièra en zie geen tourkaravaan, geen renners, geen bussen, kortom geen Tourfinish. “Ben ik er toch weer ingeluisd”, stel ik gekwetst vast. Maar u kent mij. Doorbijten en niet bij de pakken neerzitten. Op naar het vliegveld. Door mijn ietwat roestig geworden Franse taalbeheersing en een overdaad aan blauwe schermen duurt het onderhandelen over een ticket onverkwikkelijk lang. Aan boord komen van een toestel lukt slechts met geduw, misleiding en onderhandse gratificaties. Maar het lukt. De Boeing doorstaat de reis heel behoorlijk. De meeste deuren zitten er bij aankomst nog in. Ik neem een taxi naar het centrum. Helaas, ook hier geen Tour. Trouwens: ook geen Eiffeltoren, geen Champs Élysées, geen Arc de Triomphe, Wel borden van Trumph. Kortom, niets om vrolijk van te worden.

Ik moet hier nog een paar dagen wachten op repatriëring. Dat is dan weer een voordeel van uitwijzing-wegens-geen-visum. U ziet, mijn optimisme kent geen grenzen.

De barman wuift. Of ik er nog een lust. “Laat maar komen”, gebaar ik.
Dan valt de internetverbinding uit.
Ik kan u de rest dus niet beschrijven, hoe hard ik ook op de toetsen ram.
Volgend jaar dan maar. Laat het u goed gaan!

Nee, dit gaat niet over de ongelukkigste periode in de Nederlands-Duitse verhoudingen. Daar hebben we het niet meer over. Nadat het Oranjelegioen “Düsseldorf is van ons” scandeerde, is de Wiedergutmachung wel voltooid, lijkt me. Maar net als met Elten bleek het bezit van de zaak de einde van het vermaak. Op naar het volgende eindtoernooi. Vanavond kijken wat de dames ervan bakken.

Die gestolen fietsen, elf in getal, ontbraken in de voorraad van TotalEnergies. A raison van € 150.000,– aldus mijn ochtendblad. Ik geloof het direct.
Ik spreek ook meteen de geruchten tegen als zouden deze 11 bestemd zijn voor de Oranje-equipe nu ze zonder winst terug moeten naar het vaderland. Nou ja, zonder winst, er is toch € 18.700.000,– bij elkaar gescharreld met de deelname aan de EK. Kom daar eens om in uw favoriete tourtoto.

Ik ontken ook elke zweem van betrokkenheid mijnerzijds. Toen ik voor kwam rijden om mijn slag te slaan, loeide het alarm al volop. Stelletje schurken! Geen respect voor het mijn en dijn. En natuurlijk was ik weer de pisang. De Gendarme ondervroeg me met Olympische enthousiasme. Gemeen doen is belangrijker dan winnen. Zo vertaal ik het maar even.
Dan hebben ze aan mij een verkeerde, althans dat dacht ik. Ik weigerde elke repliek op hun snijdende vragen en eiste een advocaat. Nou dat kon. Met een sardonische blik kreeg ik een eierlikeur voorgezet. Zonder slagroom. Ja, u leest het goed. ZONDER slagroom. Er is volop aanleiding om over mensenrechten te beginnen, maar deze hoort in de top 3.

Doet me eraan denken: ik beluisterde eens een gesprek tussen 2 eieren. “Wat ga jij later doen?”, ging het. “Mmmm, Ik word uitsmijter”, zei de een. “O, ik word advocaat”.
Maar dit terzijde.

Ik ben uiteindelijk heengezonden. Wegens gebrek aan tijd. In Frankrijk is de pensioenleeftijd net iets lager dan bij ons. En mijn ondervragers waren daar wel aan toe nadat ik te langen leste mijn hele vocabulaire aan Franse verwensingen over ze uitstortte. Het hielp ook dat ik een cheque ter waarde van 5.000 T€Dcoins onder de tafel door schoof. Ze hadden echt het idee dat het iets waard zou zijn. Felix en Ted beweren dat ook altijd. Ik heb zo mijn reserveringen.

Inmiddels gaat het in de Tour weer bergop. Niet voor allemaal. Valpartijen en vermoeidheid dunnen het peloton uit. Ik hoop op voorspoedig herstel van de onfortuinlijken.
Ik hoop dat jullie het met plezier blijven volgen.

p.s. Wil je een mooie fiets scoren? Mail me dan. De eerste 10 waren snel verkocht, dus het is de laatste…

De titel kan maar zo reflecteren op de wedstrijd van Oranje tegen Turkije. En het gaat per slot van rekening om de titel. Maar daarover straks meer.

Hebt u genoten van de rustdag? Het blijft een wonderlijk verschijnsel. De Tourorganisatie probeert de liefhebbers 2 dagen in de wedstrijdweken adempauze te geven. Zodat ze niet de volle 3 weken trillend van spanning op de bank zitten te schudden. Klinkt sympathiek. Edoch ende maer: ik zat nu niet van de spanning maar van de ontwenningsverschijnselen hevig trillend in mijn zetel. En nee, ik woon niet in Groningen.

Om mijn zinnen wat te verzetten dacht ik vooruit naar de halve finale van morgen. Waar is mijn ratel? Nergens te vinden. Ja, een oude juichcape, maar je wilt ook van je laten horen. Niet dan?
Ik denk: gebruik de buurt-app. Dus ik tik een bericht en druk op verzenden. Van geen kwaad bewust.
Hoe anders pakte het uit bij de omwonenden. De spellingcontrole had ’t verminkt tot “Heeft iemand mijn ratelslang gezien?”. De vermeende zegeningen van AI.

Ik kreeg de wijkagent aan de deur met op veilige afstand woedende buurtgenoten. Als door een adder gebeten! Een volstrekt manke vergelijking als je de reputatie van ratelslangen kent.
Maar ze waren er niet minder woest om.

Natuurlijk wist ik de golf van woede te keren. Mijn legendarische diplomatieke superioriteit redde weer eens de dag. Als tegenprestatie verruimde de meute de ventilatie van mijn woning. De glaszetter gaat zijn omzet een flinke impuls geven.

Terug naar het voetballen. Met een vakbroeder besprak ik de mogelijke formatie die Koeman op het veld zet.
Daags daarna speelde hij me een geluidsfragment toe van 2010. Zou me in de stemming brengen. Ik ga het zo beluisteren. U ook?

Het is een nuance: achterop zitten of achterop geraakt. Ja, het was mijn taak om achterop bij de motard live verslag te doen van Le Tour. Het is er nog niet van gekomen. Mijn remplacant Sebastiaan Timmerman neemt de honneurs waar.

Misverstanden en verwarring in de BV van Ted en Felix. Voor de eerste etappe boekte ik een hotel in Rimini. Voor de heenreis had Felix nog wel een mannetje. Hij murmelde iets over een privé-jet.
Aangekomen op vliegveld Lelystad werd ik ontvangen door een overall vol olievlekken. De ingezetene van de overall wenste me sterkte en leidde me naar de startbaan. Uit museum Aviodrome rolde een antieke tweedekker, een “De Haviland DH.9”. Tegen de monteur zei ik “je moet maar durven”, en voordat ik “mij niet gezien” kon uiten, zat ik op de passagiersplek. De hedendaagse touristenklasse kwam me ineens voor als vijfsterrenluxe. Dit alles bleek achteraf de positieve kant van mijn reis.

Na vele tussenstops voor brandstof en aanvulling van luchtziekte-zakjes zag ik blauw. Zeker, daar was het azuur van de Mediterranee maar vergezeld van mijn lijfgebonden souvenirs van vele luchtzakken en hachelijke landingen. Het vliegtuig is ter plekke en zonder respijt uit roulatie genomen. De Italiaanse luchtvaartinspectie verstaat haar vak. Ik werd afgehaald en met een Fiat Topolino even oud (88 jaar) als afgetakeld (Felix zelf). In het hotel (nou ja, hotel…) , enigszins bijgekomen, keek ik uit op een keurige wijk, bewoond door duistere types. Mijn vensterglas telde 6 ronde gaten. Spontane ventilatie, ontstaan na een afrekening op straat waar geen euro of credit card aan te pas kwam. Een buitenwijk, in de volksmond Crimini genoemd, in het zuidwesten van Palermo, Sicilië. Het peloton koerste in Toscane.

Terug naar Nederland. De details zal ik u besparen. Ik deed wat journalistiek onthullend werk en zowaar…Felix verwaardigde mij een audiëntie. Ik rekende op lof voor de aanstaande Pulitzer-prijs, maar kreeg een schrobbering en opdracht om me per omgaande alsnog bij het Tourpeloton te voegen. “Hier heb je 100 T€Dcoin, en nou wegwezen!”.

Bedremmeld droop ik af, leende de auto van mijn buren en werd al bij Emmerich van de Autobahn gehaald. “Warum slingeren sie so?”, deed de Polizist een beleefde poging om me in mijn eigen taal toe te spreken. Door de luidspreker schalde Snollebollekes. Mijn buren zijn Oranjefans. “Ach so, von links nach rechts, verstehe ich. Aber jezt immer gerade aus. Sonst…”.

Ik schrijf dit in een wegrestaurant. Lokale specialiteit. Rapen, extra gaar.

Wat denkt u? Gaat het nieuwe kabinet hier eindelijk wat aan doen?

Deelnemers ontwaakt!
De directie van je favoriet tourtoto verspreidde het misverstand dat er weer geen prijzen zijn te winnen. Wat een stel **bliep**ers!

Dankzij een klokkenluider kwam ik erachter dat er geld zat is. Natuurlijk gaf ik Felix en Ted gelegenheid voor wederhoor. Hun antwoord: **bliep**, **bliep** , **bliep**  en nog meer **bliep**.
Als gerijpte verslaggever beheers ik nog de kunst van morsecode. Nadat ik alle **bliep**jes had ontcijferd was het beeld helderder dan ooit. Hier zit een luchtje aan. Nogmaals confronteerde ik de directie met mijn aanstaande onthullingen en … zowaar … men bond in. Ik kreeg volledige openheid van zaken. Helaas moest ik vooraf een non disclosure beding ondertekenen. Tegen de tijd dat ik had opgezocht wat dat betekent, was het kwaad al geschied.

Ik ben dus gelimiteerd in wat ik met jullie kan delen. Maar ook dat is al Pulitzer-waardig. Aanschouw…

In 2022 introduceerde dit gokimperium de T€Dcoin. Menige deelnemer zal er nog slecht van slapen. En terecht. Uit de schaduwboekhouding blijkt dat Felix en Ted zichzelf liefst 10.000 T€Dcoins toebedeelden. Zonder rood te worden! Op aandringen mijnerzijds heeft de directie de gewonnen T€Dcoins alsnog toegankelijk gemaakt voor de rechtmatige winnaars. Je ziet het in de rechterkolom.
En zelfs is iedereen een welkomstpremie van T€Dcoin 5,00 toegekend. Dat schiet op. Ik ben trots op mijn kwaliteiten als onderhandelaar. Geen dank, geen dank; ik sta aan jullie kant.

Een welgemeend goedendag, mijn geliefd lezerspubliek. De Tour is allang voorbij, maar ik grijp nog even naar mijn toetsenbord. Onder het mom van spontane transparantie hebben Felix en Ted eerdere scores en berichten weer toegankelijk gemaakt. U vindt het rechts van deze pagina onder ‘historische scores’ en ‘Bericht-categorieën’.

Tot zover oogt het sympathiek en onschuldig. Ik help u uit de droom. Ingrijpen van hogerhand (jazeker, nóg hoger dan F von L. en T de la C.) opent eindelijk de bedenkelijke datakluis van uw Tourtoto. Het zal ongetwijfeld leiden tot analyses die het definitieve demasqué van de zojuist genoemde directieleden inluiden. Ik volg het handenwrijvend en meld me zodra de stormvloed losbarst.

De verklaring van F en T is zoals altijd fabelachtig onwaarschijnlijk. Als u de moed bijeen kunt schrapen, bekijk het dan op Historische scores. Sterkte!

Ondanks mijn drukke werkzaamheden in Jacques’ Casino lukt het me even tijd te maken voor u, trouwe lezers van mijn schrijfselen.
Ja, de zaken gaan goed. Mijn oproep om gokreclames en sponsoring te verbieden heeft de regering bereikt. En in wielertermen: erop en erover.
Dus ik zeg het nog maar eens: stop uw geld niet in die boevensites maar speel alleen bij Jacques.

Voor wat hoort wat. Ik heb besloten de etappe van donderdag extra cachet te geven: de dagprijs wordt verhoogd tot T€d 14,–. Niet toevallig gelijk aan die magische datum: 14 juli, Quatorze Juillet, zoals de Fransen zeggen. Het goede nieuws daarbij: de koers van de T€dcoin is al weken heel stabiel. Kom daar maar eens om in deze turbulente tijden. De mindere kant: het koersbeeld is niet te onderscheiden van -273° Celsius, ofwel 0° Kelvin, ofwel het absolute nulpunt. Laat het uw pret en ambitie niet drukken.

Uw weet uit mijn succesrijke jaren hoe betrouwbaar mijn bronnen zijn. Alleen daarom meld ik hier wat anderen zouden afdoen als een flauw gerucht. Wees erop voorbereid dat 14 juli direct bij het vertrek een bijzondere dag wordt. Het startschot wordt namelijk gegeven in directe opdracht van Ridouan T., momenteel een gekoesterde gast in een Vughts etablissement. Oorspronkelijk had hij de Franse feestdag extra cachet willen geven door de re-enactment van de bestorming van de Bastille eveneens in Vught. Dat stuitte echter op wetten en praktische bezwaren. Even goed: hij zal de etappe geboeid volgen, aldus mijn bron, een advocaat in ruste.

Voor betrouwbaar nieuws bent u natuurlijk ook bij Karel Kettingkast aan het juiste adres. Volg deze onvermoeibare reporter van news en juice.

Succes maar weer en CU on Alpe d’Huez.

Uit het voorgaande bericht begrijp ik dat mijn journalistieke carriëre passé is. Maar zo gemakkelijk komen Felix en Ted niet van me af. Onder de dekmantel van “doe nou maar wat ze je opdragen” heb ik Jacques Casino toegevoegd aan deze site. Nu nog een bescheiden begin, maar het wordt een klapper. Felix en Ted kunnen hun belachelijke toto wel opheffen. Het is dat ze het nog niet doorhebben…

Neem gerust een kijkje en profiteer van de (tijdelijk!) gratis kansen. Met de groeten van Jacques.

Oprecht een goede dag gewenst, brave deelnemers. Een berichtje van uw onvolprezen Jacques. Om maar meteen de spijker op de kop te slaan: een onthullende openbaring. Het is Jacques ter ore gekomen dat de beslissing is gevallen. En dan gaat Jacques niet over één nacht ijs. Niet voor niks is hij assistent adjunct rayonhoofd van Bartlehiem in vaste dienst voor de maanden mei t/m augustus. Met respect voor de journalistieke principes van oor en weder-oor kan ik u met een zuiver geweten het grote nieuws melden. Onderwerp van de zaak: de vacante functie van bondscoach der KNVB. De verrassende ontwikkeling: Felix en Ted stellen zich niet, ik herhaal: niet, beschikbaar voor deze eervolle functie. “Het zou ten koste gaan van het smetteloze verloop van de Tourtoto”, aldus doorgaans betrouwbare bronnen. Ik voeg daar een gedurfde maar niet ongefundeerde veronderstelling aan toe: het schuift te weinig voor de heren. De verliezer: het Nederlands Elftal.

Dichter bij huis, nou ja in overdrachtelijke zin, lijkt de beslissing in het peloton ook te zijn gevallen. Onzin natuurlijk, we hebben nog 2 weken voor de tuubs. Maar er tekent zich iets af na de afgelopen homerische dagen. Prominente namen hebben de route voortijdig verlaten. Deels vanwege olympische ambities, deels door pijnlijke pech. Wat ik van nabij meemaakte. Mijn metgezel in deze Tour, Frouke Bollema, kwam op het idee via de televisiereportage haar oma te groeten. Oma is herstellende van een steekincident, zoals ze de vaccinatie noemt nadat ze Raymond van Barneveld als vrijwilliger tegenkwam bij de GGD. Althans, dat is haar versie van het verhaal. Frouke heeft de ervaring dat je Omi maar beter gelijk kunt geven. Afijn, ik had Frouke een fraai kartonnen bord compleet met groet aangereikt en haar geïnstrueerd dit duidelijk in het zicht van de camera te brengen. Dat deed ze. De rest kunt u terugzien op youtube. En dat was nog maar de eerste dag van de Tour.

Nog een aanrader om te bekijken: de Tourgazet Plagiato door de vanuit Portugal opererende Karel Kettingkast, alter ego van Zaagblad (vandaag nog 37e in Ted’s Tourtoto, maar dat kan snel veranderen).

Ondertussen gaat het bij Ted’s Tourtoto almaar bergop. U voelt het vast in de kuiten. En dat allemaal enkel voor de eer. Prijzen en harde valuta zijn er dit jaar weer niet bij. Felix en Ted hebben al hun sponsorinkomsten nodig om hun thuiswerken te bekostigen. Da’s in elk geval wat ze mij vertelden toen ze me toestemming gaven om geheel op eigen kosten het peloton te volgen. Gelukkig beschik ik over eigen middelen, al beleven die door de actuele benzineprijzen een afdaling waar Nibali nog de bibbers van zou krijgen. Dus of ik het volhou tot Parijs? Mijn enige voordeel: het parcours van het peloton is zodanig gepland dat er geen enkele Péage op de route ligt.

Tenslotte een aansporing tot voorzichtigheid. De dagprijswinnaars zien inmiddels ongekende bedragen achter hun namen. En dat is correct, het is ongekend. Wat het waard is weet niemand. De koers van de T€d-coin is nogal volatiel zoals wij in de cryptovalutahandel formuleren. Vandaag de dag is het eigenlijk nog helemaal niets waard. Maar tijden kunnen veranderen. Het moet eigenlijk geheim blijven, maar als het tussen ons blijft, wil ik het wel met u delen: Elon Musk heeft interesse getoond in de T€d-coin. Dus verbaas u niet als er binnenkort een substantiële aankoop bekend wordt gemaakt.

Beste deelnemers van Ted’s Tourtoto.

Vandaag was ik in de gelukkige omstandigheid LIVE naar de Tour te kunnen. Niet in Tignes, de aankomstplaats, maar ergens onderweg. Een plek waar de renners zouden langszoeven in het heetst van de strijd. Een oude bekende van me woont daar in het Dal van de Isère. En pal aan de route. Gelegenheid om goede herinneringen op te halen en ik bespaar Felix de hotelkosten. Zo blijft er meer over voor de prijzenpot. Niks dan zonneschijn.

Mijn hart is natuurlijk bij de coureurs. Wat moesten ze weer zwoegen.

De afgelopen dagen zag ik geregeld renners met een tasje ijsklontjes op het lijf om de overtollige warmte onder controle te houden. “Dat is een goed idee”, dacht ik, “ik trakteer mijn vrienden in het peloton op verfrissende ijsklontjes”. Een lokale eigenaar van een vrieshuis was me maar al te graag van dienst. Rond de tijd dat Bernal de top van Col de l’Iseran bedwong, arriveerde de vrachtwagen met ijsklonten op de oprit van mijn onderkomen. “Waar mag ik ze neerleggen?” vroeg de man (in het Frans natuurlijk). “Laat mij maar”, riep ik opgewekt en voor hij “Non” kon zeggen, trok ik de achterklep omlaag. Alles stroomde de weg op. De rest is geschiedenis.

Ik ben niet boos, ik ben bedroefd.
En ik zoek een onderduikadres.

Excusez moi, s’il vous plait.