Ted & Felix

Weer zo’n dubbelzinnige kop van de redactie. Wat zal het zijn: een gekwelde verzuchting of opluchting. Schrijf dan gewoon “Jacques flikt ’t ‘m weer” of “Helden bestaan nog” of … nou ja, ik moest even mijn gram kwijt. “Een paar kilo is beter”, hoor ik mijn lijfarts nu zeggen. Mensen, toe nou!

Telkens als ik een doorwrocht artikel lever komt er zo’n popie koppensneller en degradeert me tot risee van de week. Ook nu weer en zonder kans op weerwoord. Hoor en wederhoor, ooit de nobele grondslag van mijn edele beroep. Het is niet meer.
Komaan, u zit niet te wachten op gelamenteer. Ik heb ook een boodschap van vreugde. Ik ben ontslagen.

Ontslagen uit de Gasterij voor psycho-sociale revitalisatie in Lotjebroeck. Een imposant gebouw dat eeuwen trotseerde, waar om een of andere reden “Het Dolhuys” op de gevelsteen pronkt. Ontslagen dus, of liever vrijgelaten, nadat de kwade machinaties van Foute Felix mij tot een verwarde persoon deden verklaren. Burgemeesters doen maar wat. Ik maak er verder geen woorden aan vuil.

Ondertussen waait de directie van Ted’s Tourtoto mee met elke mediagenieke wind die de kop opsteekt. Eerst verschenen het Formule 1 Café, het WK-dames Café en het Tourcafé. In het najaar opnieuw de immer populaire discussies in het Café Noir. Ondanks alles zullen Dame Blanche en de St. Nicolas Grand Cru onbeschaamd bovenaan de kaart staan. En nu, in het anders zo rustige Zevenaar, Ted’s Tourcafé. Ja u leest het goed: Ted’s Tourcafé. Een beschamend zwak aftreksel van wat ooit het nationaal sportgala overtrof: de Prijsuitreiking van Felix en Ted. Als u deelnemer bent, heeft de postbode inmiddels uw elektronische brievenbus bereikt. Bent u geen deelnemer? Dat had u dan eerder moeten bedenken.

Ondertussen aan gene zijde van La Manche. Boris Johnson for president. Dat belooft wat. En wat heeft dat met de Tour te maken? Wel, in 2014 was Londen een etappeplaats in de Tour (alsof Agincourt nooit gebeurd was) en wie was daar burgemeester? Juist Blonde Boris. Eerst juichen om het continentale erfgoed dat Le Tour heet, en dan hup, Brexit, let’s go! We krijgen er nog wat mee te stellen…

En wie won dat jaar de witte trui voor de beste jongeling? Thibaut Pinot. Juist, dezelfde Pinot die nu, als hij omhoog kijkt, kansen ziet.

Ik zeg het u, dit heeft allemaal met elkaar te maken. Ik zou alleen niet weten hoe.

Maar reporter wordt je niet; je bent het vanaf je geboorte. En zo een ben ik. Ik ga op onderzoek uit. Helaas moet u mijn live verslag van de etappe even missen, maar wees ervan overtuigd: uw oogst zal uw zaaigoed vele malen overtreffen. Wat ik daar nou weer mee bedoel? Mmmm, misschien nog maar één klein consultje in Lotjebroeck.

Mes amis, je vous salue! A bientôt.

Ik snap ’t. Neem gerust een momentje voor u verder leest. En die traan wegpinken? Niet nodig. Het is geen schande als het zoute vocht opwelt in uw ooghoeken. U heeft mij gemist.

Het wordt me steeds lastiger gemaakt om door te dringen tot deze kolommen. Maar ik dram door, ofwel Je Maintiendrai, zoals de Fransen zeggen. Met een kleine bijbetaling mijnerzijds was de schoonmaakploeg bereid het afsluiten van de deuren te “vergeten”. Zo kon ik mij tussen rugleuning en toetsenbord nestelen, gewoonlijk de plek waar de grootse missers ontstaan. Zo niet in dit geval. Uw eigen Jacques is back in business. Met messcherpe analyses. Opwindende nieuwtjes. Onthullende journalistiek. Spraakmakende opinies. En natuurlijk: trending tropics.

“Maar Jacques”, hoor ik u zeggen, “het is toch ’trending topics’?”.

Nee, beste lezers, “tropics” is wel degelijk het passende woord. Nu het voetvolk  van Felix er weer een potje van maakt (zie het bericht van hedenmiddag), zit hij zelf op het Caribische eiland Nevis (fiscale en juridische vrijstaat), achter de klep van één zijner postbusfirma’s. En, geloof me, lurkend aan een piña colada van transatlantische proporties. En bij dat soort uitspattingen is Ted nooit ver van zijn zijde. “Maar uw inleg is veilig”, sprak Björgólfur Guòmundsson indertijd toen IceSave de tegoeden bevroor. Dat zult u binnenkort vast ook vanuit de Cariben horen. Jacques houdt ze in de gaten, laat dat duidelijk zijn.

Ondertussen, in Frankrijk. Natuurlijk, daar gebeurt het en u snakt naar mijn bevindingen in de koers.

Laat ik beginnen met het succes van de winkeliers. U vraagt zich af hoe één supermarktbedrijf het voor elkaar krijgt in het geel te rijden. Om te beginnen: het was een kleine stap, zoals ooit Neil Armstrong al meldde. Met ruim een seconde vertraging, omdat de afstand tot de maan nou eenmaal iets meer dan 300.000 kilometer is en de lichtsneldheid vastligt.

Mike Teunissen dus. Het geel van zijn werkgever moest hij omruilen voor de belangrijkste trui in de Tour. Naarstig onderzoek van uw Jacques wijst uit dat er een veel bredere vertegenwoordiging van winkelbedrijven achter staat. Een beetje op de achtergrond om gedonder met de kartel-waakhond te voorkomen. Maar toch. Zeg nou zelf, hoe doorzichtig ben je, als jouw Jumbo-ploeg een renner meeneemt die De Plus heet, Zeeman als ploegleider heeft, de technische verzorgers voortdurend “Action!” roepen en Kriuijswijk quasi nonchalant naar het publiek zwaait en “Hé ma!” roept. Terwijl ik meen te weten dat moeders Kruijswijk gewoon thuis een warme sjaal zit te breien voor het geval het hoog in de Alpen wat frisjes wordt. Je spaart zo lekker op reclameborden. Nuchtere Hollandse zakelijkheid. Niks mis mee.

Ondertussen in de Toto. Het valt me op dat het ploegenklassement wordt aangevoerd door “Geen”.  Hier past een waarschuwing. Momenteel sleutelt Zevenaar hard aan bezuinigingsplannen. Lastig, maar helaas noodzakelijk. Mijn schrikbeeld: straks wint “Geen afdeling” het ploegenklassement en dat vervormt tot het adagium “Geen afdeling is beter dan een afdeling”. Dan is het exit voor ieder die nu nog in teamverband zijn boterham verdient. Ik zeg het maar, voor het geval het u interesseert.

Ik hoor iemand de trap opkomen, dus ik sluit snel af met een warme aanbeveling van Karel Kettingkast zijn schrijfselen.

Salut et Bonne Chance!
Votre Jacques

Tourvrienden, warme groeten! De tijd vliegt. Zo hoor ik dat bij jullie de Langste Dag van 21 juni onmiddellijk overging in de herfst van 2018. Hopelijk gaat dat nog meevallen.
Een dag of 13 (what’s in a number?) voor de Tourstart 2018, zit ik in een precaire situatie. Een lastig parket zelfs. Merde, zoals de Fransen zeggen. Niet dat ik in Frankrijk zit. Oh nee, verre van dat. Een week of 2 geleden dacht ik, “Kom, bereid je eens voor op je 3 weken vol glorie. Neem een kijkje bij het WK-voetbal.” Achteraf geen beslissing die ik tot de gelukkigste uit mijn loopbaan reken.

De reis begon goed. Visum en perskaart op zak. Laptop gepoetst en volgeladen. En als kers op de slagroomtaart: een geldig treinkaartje. Best aangenaam, zo’n treinreis. En onderweg kun je wat aan artikelen werken. Niet alleen sport, nee, van drie weken Tourverslaggeving kom ik niet rond. Daar zijn de tarieven van Felix en Ted veel te karig voor. Een handarbeider die voor de Action produceert is financieel beter af. Dus beun ik wat bij voor andere sites en tijdschriften. Deze keer had ik een klus aangenomen voor de glossy “Bomen en Hagen”. De keuze van het onderwerp werd aan mij overgelaten. Het ging de uitgever uitsluitend om de advertentieopbrengst. Een houding die ik vaker bespeur als ik het bladenrek in de boekhandel bekijk. Maar daarover misschien een andere keer.

Mijn keuze viel op de brandhaar(d) van het meest actuele milieuprobleem dat Nederland op dit moment teistert. Een klein diertje dat helaas het soort van populisme bedrijft waardoor soortgenoten en masse achter de leider aanlopen. Ze verzamelen zich in eikenbomen om zich daar in hun eigen bubble te verkneukelen over de hinder die ze niets vermoedende passanten kunnen aandoen.

Dit alles zou een verwaarloosbaar detail van mijn reis zijn, als niet aan de grens van de Russische Federatie een drietal zwaar officiële snordragers mijn coupé had betreden. De eerste greep mij bij mijn kraag en beet me toe dat “niemand de NKVD verwacht”. Nou was die geheime dienst in 1954 al overgegaan in de KGB, dus nee, dat had ik niet verwacht. Snor 2 realiseerde zich de vergissing en bromde dat “niemand de KGB verwacht”. Gelukkig waren ze met hun drieën en wist nummer 3 te melden dat ze de FSB vertegenwoordigden, wat de geloofwaardigheid ten goede kwam. Ondertussen was ik me van geen kwaad bewust.

“Holland” en “tegenmaatregel” waren 2 woorden die ik uit hun onverstaanbaar maar niet mis te duiden tirade beluisterde. Opmerkelijk, hoe je ondanks een totaal gebrek aan kennis van de Russische taal ineens zulke sleutelwoorden begrijpt. Griezelig haast. Het moet wel een manifestatie van mijn journalistieke genen zijn. Misschien daar maar eens een apart artikel aan wijden in het tweemaandelijks academisch magazine “Genes” (niet te verwarren met het meer volkse weekblad “Jeans”).

Als je wilt, kun je altijd wat vinden. Dat bezegelde mijn lot. Door het schudden van de trein, op een rangeerterrein even ten oosten van Minsk, bevatte mijn artikel een typefout. “De dreiging van de Eikelprocessierus” stond er in vette koptekst als titel. Meer hadden ze niet nodig. Overduidelijk was hier een belediging van het staatshoofd bedoeld en of ik maar mee wilde gaan naar hun kantoor. Aangezien 2 snorren al met al mijn spullen richting perron gingen, heb ik ze maar gevolgd.

En daar zit ik nou. In afzondering, onzeker over mijn toekomst. Buiten mijn “kamer” hoor ik gejuich. Kennelijk gaat het goed met het Russisch elftal. Het is ze gegund, en als het meezit stemt het mijn bewakers mild. Supporter uit opportunisme, noem me gerust zo. Ondertussen denk ik aan die glorieuze opkomst van de Spaanse Inquisitie, zoveel beter dan wat mijn grensbewakers te berde brachten. Ach, kijk zelf maar.

Dag beste Tourfanaten. Spannend, spannend, spannend. Natuurlijk, de Tour, maar zeker ook uw eigen Ted’s Tourtoto. De eerste winnaar van een klassement staat al vast. Baron de Bacle pakte in weerwil van zijn naam het tijdrittenklassement. Mijn welgemeende felicitaties. Fantastisch wat een kenner is dat. Een hoge ridderorde moet welhaast onderweg zijn. Neem er een voorbeeld aan.

Graag was ik maandag uw gastheer geweest bij de prijsuitreiking. Want wat geeft er nou meer cachet aan zo’n evenement dan mij als dagvoorzitter. Ik zou het waarlijk niet weten. Maar helaas. Voor u.

Ik ben vandaag bij de heren Ted en Felix gevraagd. Hun buitenhuis aan de voet van de Mont Blanc is riant. Buitenissig, als u het mij vraagt. En dit vertegenwoordigt nog maar een fractie van wat u als deelnemers al die jaren is afgetroggeld. De Communistische Wielervereniging Bemmel zou hier eens een ‘großer Kladderadatsch’ moeten aanstichten. Marx zou zich spontaan aanmelden als ploegleider.

Maar kom, u zit niet te wachten op politiek. U treurt al om mijn afwezigheid. Kop op beste volgers. Er is een goede reden. Felix en Ted vroegen me af te reizen naar Kaapstad, Zuid Afrika, waar maandag het vermaarde criterium “Draai om de Braai” wordt verreden. Of ik daar verslag van wilde doen…? Nou, dat wil ik zeker. Ik schiet zelf de kosten voor, want Felix mompelde wat over tijdelijk niet liquide middelen, en schonk zichzelf nog eens een gezinsportie champagne in. Ik heb het nog niet geverifieerd, maar ik verwacht Meintjes, Impey en Janse van Rensburg aan de start. Hopelijk is Karel Kettingkast ook onderweg. Die heeft me toch een neus voor aangename onderkomens! Ik popel.
U hoort van me.
Oh ja, en kijk vast in de TEDshop, mijn DVD over de Tour 2016. Zoals Ted vanachter zijn Zwitsers banket zei: dat wordt smullen!

Volg goede moed zat ik daar. Bovenop de Mont Ventoux. Ik dacht “wat duurt het toch lang”, maar met de onstuimige wind had ik geen recordtijd verwacht. Je slaapt er wel goed bij. Dat meld ik uit eigen ervaring. Ik geef het toe, ik ben een beetje weggesoest. De inspanningen van een tourverslaggever zijn niet met één rustdag verholpen. Ik schrik wakker met lichtflitsen aan de horizon. Vuurwerk. Feest. Het eerste wat ik wil weten is de uitslag van de etappe. U kent dat gevoel. Op de televisie in mijn onderkomen zoek ik naar een sportzender. Zappenderwijs wordt me echter gewaar dat Nice het gitzwarte middelpunt is. Met een aantal slachtoffers dat we helaas gewend zijn van berichten uit Bagdad. En er zijn vele plaatsen waar de treurnis evenzeer heerst maar die ons volledig ontgaan. Ook uw Jacques wordt het soms zwaar te moede.

Wat kun je doen? Kún je wat doen? Ik belde een oude familievriend, de prominente Franse Maréchal Petanque, in de hoop dat zijn strategisch talent een begin van hoop kon bieden. Ik vrees dat zijn leeftijd hem langzamerhand heeft ingehaald. Uit wat onsamenhangend gebrabbel haalde ik alleen een telefoonnummer in Turkije. Ik heb dat gebeld, de naam Petanque genoemd en daarmee kwam kennelijk een balletje aan het rollen. U weet wat ik bedoel. Wederom geen feestje. Ik ga maar weer naar de koers. De wereld draait door. Nog een week voor de wielen.

Voor het eerst in mijn imposante loopbaan. Live verslag doen vanaf de top van de Mont Ventoux. Ik weet niet wat me overkomt. Felix zelf belde me opgewonden dat ik meteen moest vertrekken. Dat was gisterochtend. Nu zit ik in het rode gedeelte van de toren, boven op de kale berg. Het waait behoorlijk. Ben benieuwd hoe de bouwers van de finishboog het er af brengen. De dranghekken moeten ook nog komen.

Verdomd als het niet waar is, deze keer ben ik werkelijk de allereerste bovenop de uitdaging van vandaag. Dus beste Tourvrienden, Ik zit er klaar voor. Beluister het terwijl het gebeurt!

Gisteravond kwam ik aan in de finishplaats van vandaag, Payolle. Heerlijk gelegen aan de voet van de Col d’Aspin. Prima restaurants, waar ik helaas niet terecht kon met de francs die de directie mij laatst uitbetaalde. Hier gebruikt men de euro, nog. Goed een paar losse euro’s had ik nog en ik heb me gered met een paar crêpes grand marnier. De avond begon met een concert van krekels. Maar hoe later de avond, hoe meer het werd overstemd door de aanzwellende Marseillaise.

Ik heb er nog even over gedacht u een bonus-spel aan te bieden. Iets met het EK. De vraag die ik in gedachten had: “In welke minuut maakt Duitsland het winnende doelpunt?”. Het leek gisteren zo’n terechte vraag. Tot de 45e minuut. Daarna was alles anders. Nou ja, dan maar geen bonus. Voor u.

Vandaag stond ik dus helemaal paraat. Exact een kilometer voor de finish. Ik zag Cummings voorbij komen. En Navarro, Impey en Nibali. Van Avermaet bleef het peloton voor. Prachtig. Het werd tijd om mijn laptop aan te sluiten en u alles te laten meebeleven. Tja, en toen haalde ik een stekker uit een stopcontact. Mijn laptop heeft stroom nodig, vandaar. Jammer dat aan de andere kant van het snoer de pomp zat  die de kilometer-boog overeind blaast. Dat dit mij weer moet overkomen…

Elk jaar hetzelfde liedje. Andere woorden, andere melodie, maar toch. Het arrangement is onmiskenbaar van Felix en Ted. En de grondtoon deugt niet. En wie speelt de laatste viool. Juist. Uw eigen Jacques. Die eerlijke, gedreven Tourvolger, enkel bezig om u optimaal te voorzien van koersnieuws. Moi.
Lees de rest van dit bericht »

Zojuist heeft Felix alle deelnemers een welkomst-mail gestuurd. Zal wel weer met commerciële bijbedoelingen zijn. Maar laat ik mij niet opwinden.

Liever wijs ik u op de schrijfselen van mijn journalistieke collega Karel Kettingkast. Zijn onafhankelijke Tourgazet Plagiato is uw bezoekje meer dan waard. Met een volle vulpen mengt hij zich onder coureurs, volgers, publiek en uitbaters van culinaire pleisterplaatsen. Niet per se in die volgorde. Vakkundig levert hij u de verbanden tussen oorzaak en gevolg, voor elk detail in de Tour. En ondertussen duimt hij stevig voor de voetballers van zijn Portugese thuisbasis.

Natuurlijk heeft hij niet de toegang tot alle bronnen die mijzelf ter beschikking staan. Maar beziet u dat toch vooral met clementie. Het kostte mij jaren van getalenteerd netwerken om te komen tot waar ik nu sta. Veroorloof me dat ik daar een volgende keer op terugkom.

Succes, en gebruik uw wissels met wijsheid.

Excuses voor deze titel. Maar zo werkt dat in de journalistiek. Je schrijft een enthousiast artikel en een of andere baliekluiver op de redactie verzint er een kop bij. Je zult zien dat ik weer eens bezoek krijg van de AIVD wegens vermeende IS-sympathiën. Niets is minder waar, zeg ik met klemtoon.

Maar ja. Wat wil je? De heren Felix en Ted hebben weer eens een stel stagiares, trainees, herintreders, participanten of hoe je ze ook wilt noemen opgeduikeld. En dan niet het type dat van aanpakken weet, maar het soort dat het dichtst bij hun belevingswereld zit. Die met een tegeltje aan de muur van “de makkelijkste weg is vaak de mooiste”. En het zal wel familie zijn. Terwijl ik alleen nog als ZZP-er mijn bij u zo vertrouwde rol in deze Tour kon krijgen.

Maar laat ik u niet vervelen. Mijn kans komt nog wel. Wat ik maar wil zeggen: de Tour is ‘en route’. Ruim 60 deelnemers dingen naar de prijzen. Fijn dat jullie meedoen! Succes en veel plezier gewenst.