Ted & Felix

Voor Pinot en zijn feestvierende ploegmaats is het nog een heel eind naar Parijs. Een groot stuk in de ploegwagens, maar toch.
Ik verklaar me solidair. Niet van harte. En niet vanuit een vergelijkbare feestelijke positie.

Toen ik aan deze week begon, was de focus nog geheel op de Alpen. Het werd een Alptraum. Ik heb kennis mogen maken met zo’n beetje het complete veiligheidsapparaat der Franse natie. Hoe is het toch mogelijk?

Nog maar anderhalf uur geleden werd ik buiten de poort gezet van de Marine-inlichtingendienst in Marseille. Niet bepaald op mijn geplande route. En nu zit ik te wachten op een bus. Een bus die me hopelijk op weg helpt richting Champs Elysées. Ik heb gelukkig mijn Vip-kaart nog.

De afgelopen dagen werd me stukje bij beetje duidelijk dat mijn hechtenis was geïnspireerd door de inzamelactie van ongeldige Griekse eurobiljetten. Eén van de oudjes was een oom van Dominique Strauss-Kahn. “Die heeft verstand van geld en laat zich niet naaien”, werd me voorgehouden. Het eerste kan ik beamen, het tweede is op zijn minst discutabel. Vanwege mijn afhankelijke situatie verbeet ik de snedige opmerking die in me opkwam en hield het bij mijn zwijgrecht. Over dat zwijgrecht hadden ze zo hun eigen opvattingen. Het werd nogal selectief toegepast. Zeker, bij het waterboarden mocht ik onder water mijn mond houden. Op de andere momenten van dit ritueel werd me echter aangeraden vooral geluid te maken. En die ene superboer die over mijn lippen kwam, werd weer als een belediging opgevat. Het is allerminst mijn gewoonte boerend en ruftend door het leven te gaan, maar met zoveel onderwater-tijd verlies je het beheer over bepaalde spieren. Dus, excuses, ik kon niet anders.

Mijn ondervragers raakten een beetje door hun beschikbare tijd en begonnen een verhaal over een legioen dat naarstig op zoek was naar vrijwilligers voor schietoefeningen. Ik bleef zwijgen. Voor hen kennelijk het bewijs dat ze fout zaten. Opgave in het zicht van de finish. Ten onrechte want ik had mijn verzet al opgegeven. Enkel omdat ik zocht naar de juiste woorden, viel er een zekere stilte. Dat kwam door hun accent. Ik had niet helder begrepen of het Légion d’Honneur dan wel Légion Étrangère op me wachtte. Ik heb maar niet doorgevraagd.

“Nogal teleurstellend en niet bijster geloofwaardig”, hoor ik u brommen. Ik kan het me voorstellen. Ik zou het zelf niet geloven als ik het niet had meegemaakt. Dat dit soort lotgevallen mij aankleeft, gewoon bizar!
Maar het moment kan niet ver zijn dat ik kan doen waarvoor ik kwam: verslag doen van de Tour.