Ted & Felix

Ik snap ’t. Neem gerust een momentje voor u verder leest. En die traan wegpinken? Niet nodig. Het is geen schande als het zoute vocht opwelt in uw ooghoeken. U heeft mij gemist.

Het wordt me steeds lastiger gemaakt om door te dringen tot deze kolommen. Maar ik dram door, ofwel Je Maintiendrai, zoals de Fransen zeggen. Met een kleine bijbetaling mijnerzijds was de schoonmaakploeg bereid het afsluiten van de deuren te “vergeten”. Zo kon ik mij tussen rugleuning en toetsenbord nestelen, gewoonlijk de plek waar de grootse missers ontstaan. Zo niet in dit geval. Uw eigen Jacques is back in business. Met messcherpe analyses. Opwindende nieuwtjes. Onthullende journalistiek. Spraakmakende opinies. En natuurlijk: trending tropics.

“Maar Jacques”, hoor ik u zeggen, “het is toch ’trending topics’?”.

Nee, beste lezers, “tropics” is wel degelijk het passende woord. Nu het voetvolk  van Felix er weer een potje van maakt (zie het bericht van hedenmiddag), zit hij zelf op het Caribische eiland Nevis (fiscale en juridische vrijstaat), achter de klep van één zijner postbusfirma’s. En, geloof me, lurkend aan een piña colada van transatlantische proporties. En bij dat soort uitspattingen is Ted nooit ver van zijn zijde. “Maar uw inleg is veilig”, sprak Björgólfur Guòmundsson indertijd toen IceSave de tegoeden bevroor. Dat zult u binnenkort vast ook vanuit de Cariben horen. Jacques houdt ze in de gaten, laat dat duidelijk zijn.

Ondertussen, in Frankrijk. Natuurlijk, daar gebeurt het en u snakt naar mijn bevindingen in de koers.

Laat ik beginnen met het succes van de winkeliers. U vraagt zich af hoe één supermarktbedrijf het voor elkaar krijgt in het geel te rijden. Om te beginnen: het was een kleine stap, zoals ooit Neil Armstrong al meldde. Met ruim een seconde vertraging, omdat de afstand tot de maan nou eenmaal iets meer dan 300.000 kilometer is en de lichtsneldheid vastligt.

Mike Teunissen dus. Het geel van zijn werkgever moest hij omruilen voor de belangrijkste trui in de Tour. Naarstig onderzoek van uw Jacques wijst uit dat er een veel bredere vertegenwoordiging van winkelbedrijven achter staat. Een beetje op de achtergrond om gedonder met de kartel-waakhond te voorkomen. Maar toch. Zeg nou zelf, hoe doorzichtig ben je, als jouw Jumbo-ploeg een renner meeneemt die De Plus heet, Zeeman als ploegleider heeft, de technische verzorgers voortdurend “Action!” roepen en Kriuijswijk quasi nonchalant naar het publiek zwaait en “Hé ma!” roept. Terwijl ik meen te weten dat moeders Kruijswijk gewoon thuis een warme sjaal zit te breien voor het geval het hoog in de Alpen wat frisjes wordt. Je spaart zo lekker op reclameborden. Nuchtere Hollandse zakelijkheid. Niks mis mee.

Ondertussen in de Toto. Het valt me op dat het ploegenklassement wordt aangevoerd door “Geen”.  Hier past een waarschuwing. Momenteel sleutelt Zevenaar hard aan bezuinigingsplannen. Lastig, maar helaas noodzakelijk. Mijn schrikbeeld: straks wint “Geen afdeling” het ploegenklassement en dat vervormt tot het adagium “Geen afdeling is beter dan een afdeling”. Dan is het exit voor ieder die nu nog in teamverband zijn boterham verdient. Ik zeg het maar, voor het geval het u interesseert.

Ik hoor iemand de trap opkomen, dus ik sluit snel af met een warme aanbeveling van Karel Kettingkast zijn schrijfselen.

Salut et Bonne Chance!
Votre Jacques