Ted & Felix

Beste volgers van Ted’s Tourtoto.

Het is mij een genoegen jullie vanuit een bekoorlijk oord te mogen toeschrijven. De exacte locatie houd ik nog een wijle voor mijzelf, maar het is wis en waerlijk niet te versmaden. Dank, grote dank voor de beleggingen die wij, ik voer de pen mede namens mijn compaan Ted, dankzij een veelvoudige hefboomconstructie fortuinlijk hebben doen aanzwellen. Wij komen de rest van het jaar wel door.

Het doet ons deugd dat de kruimels die we via onze zaakwaarnemers in Zevenaar terugvoerden in jullie koers dankbaar werden ontvangen. Het doet ons denken aan vervlogen tijden waarin kinderkens het zilverpapier van hun chocoladerepen en kauwgummi’s spaarden voor verre arme landen. Niet wetende dat wij datzelfde zilverpapier gladstreken om het opnieuw te laten vullen met de geliefde confisserieën. Zo beheerden wij een kringloop avant la lettre. En groener dan u zich kunt voorstellen

Welaan, ter zake. Uit diverse bronnen zijn mij lichtschrijvingen toegespeeld van de prijsuitreiking die jullie ten deel viel. Mede om fiscale redenen publiceer ik ze hier. Ik laat het administreren onder “verwervingskosten”.

Beste deelnemers van Ted’s Tourtoto.

Vandaag was ik in de gelukkige omstandigheid LIVE naar de Tour te kunnen. Niet in Tignes, de aankomstplaats, maar ergens onderweg. Een plek waar de renners zouden langszoeven in het heetst van de strijd. Een oude bekende van me woont daar in het Dal van de Isère. En pal aan de route. Gelegenheid om goede herinneringen op te halen en ik bespaar Felix de hotelkosten. Zo blijft er meer over voor de prijzenpot. Niks dan zonneschijn.

Mijn hart is natuurlijk bij de coureurs. Wat moesten ze weer zwoegen.

De afgelopen dagen zag ik geregeld renners met een tasje ijsklontjes op het lijf om de overtollige warmte onder controle te houden. “Dat is een goed idee”, dacht ik, “ik trakteer mijn vrienden in het peloton op verfrissende ijsklontjes”. Een lokale eigenaar van een vrieshuis was me maar al te graag van dienst. Rond de tijd dat Bernal de top van Col de l’Iseran bedwong, arriveerde de vrachtwagen met ijsklonten op de oprit van mijn onderkomen. “Waar mag ik ze neerleggen?” vroeg de man (in het Frans natuurlijk). “Laat mij maar”, riep ik opgewekt en voor hij “Non” kon zeggen, trok ik de achterklep omlaag. Alles stroomde de weg op. De rest is geschiedenis.

Ik ben niet boos, ik ben bedroefd.
En ik zoek een onderduikadres.

Excusez moi, s’il vous plait.

Weer zo’n dubbelzinnige kop van de redactie. Wat zal het zijn: een gekwelde verzuchting of opluchting. Schrijf dan gewoon “Jacques flikt ’t ‘m weer” of “Helden bestaan nog” of … nou ja, ik moest even mijn gram kwijt. “Een paar kilo is beter”, hoor ik mijn lijfarts nu zeggen. Mensen, toe nou!

Telkens als ik een doorwrocht artikel lever komt er zo’n popie koppensneller en degradeert me tot risee van de week. Ook nu weer en zonder kans op weerwoord. Hoor en wederhoor, ooit de nobele grondslag van mijn edele beroep. Het is niet meer.
Komaan, u zit niet te wachten op gelamenteer. Ik heb ook een boodschap van vreugde. Ik ben ontslagen.

Ontslagen uit de Gasterij voor psycho-sociale revitalisatie in Lotjebroeck. Een imposant gebouw dat eeuwen trotseerde, waar om een of andere reden “Het Dolhuys” op de gevelsteen pronkt. Ontslagen dus, of liever vrijgelaten, nadat de kwade machinaties van Foute Felix mij tot een verwarde persoon deden verklaren. Burgemeesters doen maar wat. Ik maak er verder geen woorden aan vuil.

Ondertussen waait de directie van Ted’s Tourtoto mee met elke mediagenieke wind die de kop opsteekt. Eerst verschenen het Formule 1 Café, het WK-dames Café en het Tourcafé. In het najaar opnieuw de immer populaire discussies in het Café Noir. Ondanks alles zullen Dame Blanche en de St. Nicolas Grand Cru onbeschaamd bovenaan de kaart staan. En nu, in het anders zo rustige Zevenaar, Ted’s Tourcafé. Ja u leest het goed: Ted’s Tourcafé. Een beschamend zwak aftreksel van wat ooit het nationaal sportgala overtrof: de Prijsuitreiking van Felix en Ted. Als u deelnemer bent, heeft de postbode inmiddels uw elektronische brievenbus bereikt. Bent u geen deelnemer? Dat had u dan eerder moeten bedenken.

Ondertussen aan gene zijde van La Manche. Boris Johnson for president. Dat belooft wat. En wat heeft dat met de Tour te maken? Wel, in 2014 was Londen een etappeplaats in de Tour (alsof Agincourt nooit gebeurd was) en wie was daar burgemeester? Juist Blonde Boris. Eerst juichen om het continentale erfgoed dat Le Tour heet, en dan hup, Brexit, let’s go! We krijgen er nog wat mee te stellen…

En wie won dat jaar de witte trui voor de beste jongeling? Thibaut Pinot. Juist, dezelfde Pinot die nu, als hij omhoog kijkt, kansen ziet.

Ik zeg het u, dit heeft allemaal met elkaar te maken. Ik zou alleen niet weten hoe.

Maar reporter wordt je niet; je bent het vanaf je geboorte. En zo een ben ik. Ik ga op onderzoek uit. Helaas moet u mijn live verslag van de etappe even missen, maar wees ervan overtuigd: uw oogst zal uw zaaigoed vele malen overtreffen. Wat ik daar nou weer mee bedoel? Mmmm, misschien nog maar één klein consultje in Lotjebroeck.

Mes amis, je vous salue! A bientôt.

Ik snap ’t. Neem gerust een momentje voor u verder leest. En die traan wegpinken? Niet nodig. Het is geen schande als het zoute vocht opwelt in uw ooghoeken. U heeft mij gemist.

Het wordt me steeds lastiger gemaakt om door te dringen tot deze kolommen. Maar ik dram door, ofwel Je Maintiendrai, zoals de Fransen zeggen. Met een kleine bijbetaling mijnerzijds was de schoonmaakploeg bereid het afsluiten van de deuren te “vergeten”. Zo kon ik mij tussen rugleuning en toetsenbord nestelen, gewoonlijk de plek waar de grootse missers ontstaan. Zo niet in dit geval. Uw eigen Jacques is back in business. Met messcherpe analyses. Opwindende nieuwtjes. Onthullende journalistiek. Spraakmakende opinies. En natuurlijk: trending tropics.

“Maar Jacques”, hoor ik u zeggen, “het is toch ’trending topics’?”.

Nee, beste lezers, “tropics” is wel degelijk het passende woord. Nu het voetvolk  van Felix er weer een potje van maakt (zie het bericht van hedenmiddag), zit hij zelf op het Caribische eiland Nevis (fiscale en juridische vrijstaat), achter de klep van één zijner postbusfirma’s. En, geloof me, lurkend aan een piña colada van transatlantische proporties. En bij dat soort uitspattingen is Ted nooit ver van zijn zijde. “Maar uw inleg is veilig”, sprak Björgólfur Guòmundsson indertijd toen IceSave de tegoeden bevroor. Dat zult u binnenkort vast ook vanuit de Cariben horen. Jacques houdt ze in de gaten, laat dat duidelijk zijn.

Ondertussen, in Frankrijk. Natuurlijk, daar gebeurt het en u snakt naar mijn bevindingen in de koers.

Laat ik beginnen met het succes van de winkeliers. U vraagt zich af hoe één supermarktbedrijf het voor elkaar krijgt in het geel te rijden. Om te beginnen: het was een kleine stap, zoals ooit Neil Armstrong al meldde. Met ruim een seconde vertraging, omdat de afstand tot de maan nou eenmaal iets meer dan 300.000 kilometer is en de lichtsneldheid vastligt.

Mike Teunissen dus. Het geel van zijn werkgever moest hij omruilen voor de belangrijkste trui in de Tour. Naarstig onderzoek van uw Jacques wijst uit dat er een veel bredere vertegenwoordiging van winkelbedrijven achter staat. Een beetje op de achtergrond om gedonder met de kartel-waakhond te voorkomen. Maar toch. Zeg nou zelf, hoe doorzichtig ben je, als jouw Jumbo-ploeg een renner meeneemt die De Plus heet, Zeeman als ploegleider heeft, de technische verzorgers voortdurend “Action!” roepen en Kriuijswijk quasi nonchalant naar het publiek zwaait en “Hé ma!” roept. Terwijl ik meen te weten dat moeders Kruijswijk gewoon thuis een warme sjaal zit te breien voor het geval het hoog in de Alpen wat frisjes wordt. Je spaart zo lekker op reclameborden. Nuchtere Hollandse zakelijkheid. Niks mis mee.

Ondertussen in de Toto. Het valt me op dat het ploegenklassement wordt aangevoerd door “Geen”.  Hier past een waarschuwing. Momenteel sleutelt Zevenaar hard aan bezuinigingsplannen. Lastig, maar helaas noodzakelijk. Mijn schrikbeeld: straks wint “Geen afdeling” het ploegenklassement en dat vervormt tot het adagium “Geen afdeling is beter dan een afdeling”. Dan is het exit voor ieder die nu nog in teamverband zijn boterham verdient. Ik zeg het maar, voor het geval het u interesseert.

Ik hoor iemand de trap opkomen, dus ik sluit snel af met een warme aanbeveling van Karel Kettingkast zijn schrijfselen.

Salut et Bonne Chance!
Votre Jacques

Ik zeg het niet graag, maar ik heb ernstig gefaald. De belofte om automatische wissels uit te voeren bij aanvang van deze Tour ging de mist in.

De VAR (Vélo Autorité Régulatif) slaapt nooit, hooguit duurt het een tijdje voor die zich meldt.

De fout is hersteld, maar bleef niet zonder consequenties. Scores zijn herzien en zelfs dagprijzen zijn anders terechtgekomen.

Ik zou “Sorry” kunnen zeggen in de stijl van Mark Rutte, maar daarmee doe ik u tekort.

De enige reden dat ik mezelf niet stante pede ontsla, is dat u dan zonder de Tourtoto verder moet. Geen wenselijke situatie. Dus — en dat leen ik dan wel van Rutte’s stijl — ik blijf. Als uiting van welgemeend schuldbesef schroef ik mijn salaris terug tot beneden de Balkenende-norm. Een forse ingreep, maar met hier en daar een uitgekookte declaratie valt dit leed te dragen.

Ik wens ook u succes in de komende 2 weken!

Uw bescheiden sitemanager.